حسين رو صدا
كردن فقط به اسم صدا كردن نيست.
حسين حسين
گفتنمون بايد طوري باشه که ثبات وآرامش و سكون، به
روحمون و به زندگیمون بده،
به فكرمون نظم بده، به قلبمون جهت بده.
بايد
نگاهمون، حرف زدنمون، شنوايیمون و زندگیمون با امام حسين علیه السلام تطبيق كنه.
امام حسين علیه السلام
محتاج گريه ما نيست.
امام حسين علیه السلام مي خواد ما پاك شيم، پاك زندگي كنيم، انسان باشيم.
متن زيارت عاشورا، بر عظمت آن گواه است؛ خصوصا با ملاحظه آنچه در سند زيارت رسيده است كه حضرت صادق(عليهالسلام) به صفوان مىفرمايد: اين زيارت و دعا را بخوان و بر آن مواظبت كن. به درستى كه من چند چيز را بر خواننده آن تضمين مىكنم:۱. زيارتش قبول شود.۲. سعى و كوشش وى مشكور باشد. ۳. حاجات او هرچه باشد، برآورده شود و نااميد از درگاه خدا برنگردد.
اى صفوان! اين زيارت را با اين ضمان، از پدرم يافتم و پدرم از پدرش... تا اميرالمؤمنين(عليهالسلام) و حضرت امير نيز از رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) و رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) از جبرئيل و او هم از خداى متعال نقل میکند و هر كدام اين زيارت را با اين ضمان، تضمين كردهاند و خداوند به ذات اقدس خود قسم ياد نموده كه: «هركس اين زيارت و دعا را بخواند، دعا و زيارت وى را بپذيرم و خواستهاش هر چه باشد، برآورده سازم»
و از سند او استفاده مىشود كه زيارت عاشورا از احاديث قدسى است و همين مطالب، سبب شده است كه علماى بزرگ ما و استادان ما -با آن همه مشغوليتهاى علمى و مراجعاتى كه داشتند- به خواندن آن مقيد بودند تا جايى كه استاد ما، مرحوم حاج شيخ محمد حسين اصفهانى، از خداوند خواسته بودند كه در آخر عمرشان، زيارت عاشورا را بخوانند و سپس قبض روح شوند و دعايشان هم مستجاب شد و پس از پايان اين زيارت، درگذشتند.
سخنانی از آیت الله بهجت(ره)
و قاضی درس توحید و بندگی را از حسین علیه السلام میآموزد. ببین از این بارگاه چه گوهرها ربوده که میفرماید:«محال است انسانی به جز از راه سید الشهدا علیه السلام به مقام توحید برسد.»او آستان کبریایی حسین علیه السلام را سرچشمه تمام فیوضات و خیرات میداند و چون به زیارت میرود تمام مدت، محو تماشا است، آنها که او را هنگام زیارت دیدهاند، میگویند:
«آیت الله قاضی شبهای جمعه تا صبح در حرم سیدالشهدا علیه السلام میایستاد و هیچ چیز نمیگفت( نه زیارتی و نه...) تنها تماشا میکرد.»
او عظمت مقام امام را درک میکند، معنای امین الله، خلیفه الله و ثارالله را در مییابد و از آن بزرگی و عظمت، نفس در سینهاش حبس شده، در مقام حسین علیه السلام متحیر میماند که:
لیک اگـــر عشق این و اینش ابتلاست
عاشقـــی کار حســــــــین کربلاست
اندر این صحــــــرا جز او دیار نیست
صعــــوه را بر قاف عنقـــا بار نیست
جز حسین این ره به سر نابرده کـس
عشق اگر این است عاشق اوست بس
بر گرفته از کتاب عطش
انتشارات موسسه فرهنگی مطالعاتی شمس الشموس
این چه حزنی است نهفته در نام تو که بیاختیار، دلها را میشکند و اشک را در پشت پلکها بیقرار میکند؟
این چه غم شگرفی است که تداعی خاطره مقدس تو بر قلبها مینشاند و جگرها را خواه و ناخواه به آتش میکشاند؟
آدم علیهالسلام که برای پذیرش توبهی خویش خدا را به اسماء حسنای او سوگند میداد. وقتی به نام تو رسید-یا قدیم الا حسان بحق الحسین- بیاختیار دلش شکست و برای اولین بار حضور اشک را در چشمها تجربه کرد. از جبرییل پرسید که چه سری است در این نام که فرق دل را میشکافد و آسمان چشم را بارانی میکند؟
آنگاه که جبرییل مصیبت عاشورای تو را بیان کرد، آدم سیر گریست و تازه پی به راز (إنی اعلم ما لا تعلمون) خداوند برد. باری این گریه دست ما نیست. اختیار اشک دراین مصیبت با ما نیست. ما برای ثواب گریه نمیکنیم، چه کسی برای ثواب گریه میکند؟...
کلامی از سید مهدی شجاعی
آیینه تمام نمـــــای خـــدا، علی است
نقشی که زد رقم، قلم ابتدا، علی است
دســــت خدا، زبان خدا، صورت خدا
در بندگیــش بندة بی انتها، علی است
جان رسـول و لحم رسول و دم رسول
شیرخدا و شیر رسول خدا، علی است
روز غــــدیر گفت نبــــی در غدیر خــــم
یارب تو باش ناصر هرکس که با علی است
یکی از شاگردان شیخ مرتضی انصاری (شیخ اعظم) نقل میکند: وقتی به مجلس درس شیخ درآمدم از مطالب و تقریراتش هیچ نمیفهمیدم، خیلی به این حالت متاثر شده و به حضرت امیر علیه السلام توسل جستم. شبی در خواب خدمت آن حضرت رسیدم، ایشان در گوش من "بسم الله الرحمن الرحیم" قرائت فرمود. صبح چون در مجلس درس شیخ حاضر شدم درس را میفهمیدم. کم کم جلو رفتم. پس از چند روز به جایی رسیدم که در آن مجلس صحبت میکردم، آن روز پس از ختم درس، خدمت شیخ رسیدم، وی آهسته در گوش من فرمود: "آن کس که "بسم الله" را در گوش تو خوانده است تا "ولاضالین" را هم در گوش من خوانده است."
برگرفته از کتاب افلاکیان خاک نشین
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش! 
