شرح دعای ابوحمزه ثمالی (2)

انسانِ تبهكار تا طاهر نشود راه قُرب الهی به سوی او گشوده نخواهد شد. در طلیعه این دعا به ما آموخت كه از ذات أقدس إله طلب عفو و بخشایش كنیم.
ما در اثر گناه گرچه استحقاق تأدیب داریم كه ما را اَدب
بكنی و گرچه در اثر كارهای ناروا كه كردیم استحقاق داریم كه شما با آن حیلت الهی و
مكر الهی كه وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ الله وَ اللهُ خِیرُ المَاكِرین، مكر كنی و با
حیلتی كه داری نگذاری ما به مقصد مشئوممان برسیم. چون
خداوند حائل خوبی است نمیگذارد افراد به آن مقصد مشئوم شان برسند. و مكر هم
استفاده كردن از وسائل مرموز است... امام سجاد (ع) علیه السلام عرض میكند: خدایا! ما را در اثر گناهانمان عقوبت نكن! در اثر مكر و بدرفتاریمان مبتلا به مكر و حیله خود قرار نده! هیچ كس به
هیچ مقصدی نرسیده است، مگر به فیض و فوز تو! و هیچ كسی از شرّ نرهیده است، به خیر
نرسیده است، مگر به عنایت تو.
مِنْ أین لِیَ الخِیرُ یا رَبِّ وَ لا یُوجَدُ إلا مِنْ عِندِك. اگر خیر به دست
توست و در نزد غیر تو خیری نیست، ما از كجا خیر را فراهم بكنیم؟ مِنْ أین لِیَ
الخِیرُ یا رَبِّ وَ لا یُوجَدُ إلا مِنْ عِندِك. نه پیش ماست، نه پیش دیگران. و
اگر كسی گناه كرد و خواست نجات پیدا كند، راه نجات نه پیش خود گنهكار است، نه پیش
دیگران. وَ مِنْ أین لِیَ النِجاهُ یا رَبّ وَ لا تُستَطاعُ إلا بِكْ . هیچ كسی
توان رهائی از عذاب را ندارد، مگر به فیض خاص تو! نه آنها كه راه خیر را طی كردند
از تو بینیاز بودند، نه آنها كه راه تباهی و تیرگی را طی كردند، از قلمرو قدرت تو
بیرون بودند.
بر اساس كریمه: مَا بِكُمْ مِنْ نِعمَهٍ فَمِنَ الله هر كه هر چه دارد در كنار سفره
تو دارد... هیچ كس مُعجز خدا نیست كه قدرت خدا را عاجز كند. هیچ كسی سابق نیست كه
قدرت خدا را لاحِق كند... ذات أقدس إله فرمود: لا یَحسَبَنَّ الَّذینَ كَفَرُوا
سَبَقُوا . آنها خیال نكنند جلو زدند. یا فرمود: وَ مَا أنْتُمْ بِمُعجِزِینَ فِی
الأرض. بعد از این كه این جملهها گفته شد و روشن شد هیچ كسی قدرتی در قبال ذات
أقدس إله ندارد و هیچ كسی بینیاز از ذات أقدس إله نیست. هم پرهیزكاران به او
نیازمندند، هم وارستگان از عذاب به او نیازمندند. آنگاه دستور داد چند بار كلمه (یا
رَبِّ) را بگوئید.
سلام پژوهی
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!