و الرحمه الموصوله
و الرحمه الموصوله... شما رحمت موصوله و پیوسته هستید... روایت داریم که فرمود خداوند رحمت رو وقتی خلق کرد، صد قِسمِش کرد، یک قِسم از اون رحمت، رحمتیه که به عالم، به عالمیان داده. کل محبت و عطوفتی که توی عالم دارید میبینید داخل در اون یه دونه رحمتیه که خداوند توی این عالم قرار داده: محبت، عاطفهایی که پدر و مادر به بچههاشون دارند، بچهها نسبت به پدر و مادرها، زن و شوهر نسبت به هم، اعضاء خانواده به هم، آدمها به همسایهشون، به فامیلهاشون، به دوستاشون دارند، عشقهایی که بوجود میاد، همین عشقهای مجازی و محبت و عاطفهای که حیوانات نسبت به همدیگه دارند و... داخل همون یه دونه رحمتیه که خدا توی این عالم منتشر کرده.
روایت داریم حضرت فرمود کل رحمت الهی صد قِسمه. یک قِسمش رو به کل عالم پخش کرده، اون یک قِسم و نود و نه تای دیگه رو به ما اهل بیت داده. یعنی شما وقتی مواجه میشید باهاشون، عاطفه معمولی فرزند به پدر، پدر به فرزند نیست. عاطفه این دنیاییِ دو تا دوست نیست. وقتی یه دونه از این رحمت، این همه عشقآفرینی کرده توی عالم، این همه توی آدمهایی که همدیگه رو دوست دارند دلتنگی بوجود میاره، اشک شوق بوجود میاره از دوریشون، از نزدیکیشون، همه اینها توی اون یه دونه محبت و تو اون یه دونه رحمته. حالا ببین اگه یه کسی نود و نه تای دیگه رو به اضافه این یه دونه داشته باشه، اون هم متصلا...

جلوی امام زمان فوری یاد دلگیریهای حضرت از خودمون نیفتیم. جلوی امام زمان فوری یاد اذیتهایی که ماها به حضرت رسوندیم نیفتید. باشه ادب... اما اگه ادب بنا باشه لباس ضد آبی باشه که نتونی از اون رحمت موصوله متصل استفاده کنی...
اینه که تو رو خدا با امید، امید، امید...
دوازده ماه تابان
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!