سلام  

هر بار كه مي‌رفت آدم‌هاي تازه‌اي با خودش مي‌برد. مي‌نشست وسط بيابان، كنار قبر، سلام مي‌داد به همه‌ي انبياء، خودش را مي‌انداخت روي قبر، سلام مي‌كرد.. گريه مي‌كرد... گريه مي‌كرد...
می‌گفت: "قبر جدم علي بن ابي طالب است. بايد همه اين جا را بشناسند و بيايند زيارت."
تا آن زمان قبر جدّش مخفي بود.

پرسید: " مادوست تان داریم. برای همین بچه هایمان را به نام شما و پدرانتان می‌گذاریم. آیا سودی برای ما دارد؟"
جواب داد: "بله به خدا قسم! هل الدین إلا الحب؟"

مهمان‌ها که می‌خواستند کمک کنند نمی‌گذاشت. خودش کارهایشان را می‌کرد. می‌گفت : "پیامبر به ما اجازه نداده است، مهمان هایمان را بکار بگیریم."

كارگرها كه كارشان تمام می‌شد؛ هنوز عرق شان خشك نشده، مزدشان را می‌داد.

مناسبت‌ها