سلام  

اما جایی که خداوند با احدیتش جلوه کند، آينه نیز ز تاب تجلي بهم می‌شکند... و دیگر چه جای ماندن حسین؟! حسین نیز به حکم احدیت می‌رود تا فقط او بماند و او...

او کتاب ناخوانده‌ی عشق را در کربلا می‌گشاید و صفحه صفحه آن را معنا می‌کند. کشته می‌شود تا احدیت معشوق را اثبات کند و خودش دردانه خداوند و تجلی تام احدیت او می‌شود نزد جمله خلایق...

کای شهسوار بــــــــادیه ابتــــــــلای ما                                      
                                          باز آ که زان توست حـــــــریم لقـــای ما

معراج عشق را شـــب اسراست هین بران                                   
                                        خوش خوش براق شوق به خلوت سرای ما

تو از برای مــــــایی و ما از بـــــــرای تو                                 
                                          عهدی است این فنـــــــــای تو را بقای ما

دادی سری ز شوق و خریدی لقای دوست                                 
                                         هرگز زیان نبرد کس از خــــــون بهای ما

جانبازی‌ات حجـــاب دوبینی به هم درید                                 
                                         در جلوه‌گاه حسن تویی خــــود به جای ما

باز آ چشــــــــم ما ز ازل بر قدوم توست                               
                                       خود خاکــــروب راه تو بود انبیـــــــای ما

هین زان توست تــــــــاج ربوبیت از ازل                             
                                       گر رفت بر سنان، سرت اندر هـــــوای ما