سلام  

به علاوه اين سياه پوشي، خاصيت سازنده ديگري به نام احياي امر اهل بيت(ع) دارد که مطلوب و محبوب آن ذوات مقدس است که فرمودند: «رحم الله من احيا امرنا» يعني مشمول رحمت حق باد، کسي که امر ما را احيا کند.

از نظر تاريخ، چنانکه مورخان نوشته‌اند، بعد از واقعه جانسوز عاشورا، زنان خاندان رسول الله(ص) اولين کساني بودند که تا يک سال لباس سياه به تن داشتند. در طول تاريخ نيز پوشيدن لباس سياه در عزاداري اهل بيت(ع) به صورت يک سنت ارزشمند در بين شيعيان و محبان رايج بوده است.

بنابر اين پوشيدن لباس سياه در ايام سوگواري ائمه(ع) خصوصاً در دو ماه محرم و صفر نه تنها کراهت ندارد بلکه از آن جهت که اظهار همدردي با آن ذوات مقدس و احياي امر ايشان مي‌باشد، داراي فضيلتي بس بزرگ است.

قرآن و روايات، دوستي خاندان رسول اکرم (ص) را بر مسلمانان واجب کرده‌اند. دوستي لوازمي دارد و محب صادق کسي است که شرط دوستي را - چنان که بايد و شايد - به جاي آورد . يکي از مهم‌ترين لوازم دوستي، همراهي و همدلي با دوستان در غم‌ها و شادي‌ها است. از اين رو، احاديث بر برپايي جشن و سرور در ايام شادي اهل بيت(ع) و ابراز حزن و اندوه در مواقع سوگ آنان تاکيد ورزيده‌اند. 

حضرت علي(ع) مي‌فرمايد: شيعه و پيروان ما در شادي و حزن ما شرکت دارند؛ امام صادق(ع) نيز فرمود: «شيعتنا جزء منا خلقوا من فضل طينتنا، يسوؤهم ما يسوءنا ما يسرهم ما يسرنا...؛ شيعيان ما پاره‌اي از خود ما بوده و از زيادي گل ما خلق شده‌اند، آنچه ما را بدحال يا خوشحال مي‌سازد، آنان را بدحال و خوشحال مي‌گرداند.» 

بدون ترديد منشأ برپائى مجالس عزادارى همان پيوند ذاتى و الهى ولايت ائمه است كه خداوند ميان اهل بيت و شعيان برقرار ساخته است كه در روايت ذيل خاطر نشان شده است:

إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى اطَّلَعَ إِلَى الْأَرْضِ فَاخْتَارَنَا وَاخْتَارَ لَنَا شِيعَةً يَنْصُرُونَنَا وَفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَيَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا وَيَبْذُلُونَ أَمْوَالَهُمْ وَأَنْفُسَهُمْ فِينَا أُولَئِكَ مِنَّا وَاِلَيْنا.

خداوند متعال به زمين توجه كرد؛ ما را برگزيد و براى ما پيروانانى را برگزيد كه ما را يارى مى‌كنند و در شادى ما شادمان و در حزن ما اندوهناك‌اند و اموال و جانشان را در راه ما بذل مى‌كنند؛ آن‌ها از مايند و نزدما [بر مى‌گردند.]

يکي از خواص و آثار رنگ سياه، آن است که اين رنگ به صورت طبيعي، رنگي حزن‌آور و دلگير و مناسب عزا و ماتم است. از همين رو، بسياري از مردم جهان از اين رنگ براي اظهار اندوه در مرگ دوستان و عزيزان خود سود مي‌جويند. البته انتخاب رنگ سياه در ايام سوگواري، علاوه بر نکته فوق، علتي منطقي-عاطفي نيز دارد. آن که در ماتم عزيزان خويش جامه سياه مي‌پوشد و در و ديوار را سياه‌پوش مي‌کند، با اين عمل مي‌خواهد بگويد و بفهماند: عزيز از دست رفته، مايه روشني چشم و فروغ ديدگانم بود و دفن پيکرش در دل خاک به سان افول ماه و خورشيد در چاه مغرب، پهنه حيات و زندگي را در چشمم تيره و تار ساخته و زمين و زمان را در سياهي و ظلمت فرو برده است. اين مطلب شواهد گوناگون دارد. حضرت زهرا (س) هشت روز پس از رحلت حضرت رسول (ص)، بر مزار آن حضرت فرياد برآورد: «اي پدر، تو رفتي و با رفتن تو دنيا روشني هاي خويش را از ما برگرفت و نعمت و خوشي‌اش را از ما دريغ کرد. جهان، به حسن و جمال تو، روشن و درخشان بود [ولي اکنون با رفتن تو] روز روشن آن سياه گشته و تر و خشکش حکايت از شب‌هاي بس تاريک دارد . . . و حزن و اندوه، همواره، ملازم ماست...» 

سابقه سياه پوشي در ایران

شواهد فراواني در متون کهن ايراني وجود دارد که سياه‌پوشي را نشان ماتم و اندوه قلمداد کرده است. شاهنامه فردوسي که بيانگر فرهنگ و تمدن کهن ايران است، از مواردي که جامه سياه را نمود عزا و غم تلقي کرده، آکنده مي‌نمايد. وقتي رستم به دست برادرش، شغاد، ناجوانمردانه کشته شد، با اين بيت روبرو مي‌شويم: 

چهل روز سوگ پدر داشت راه                         بپوشيد لشگر کبود و سياه 

در کتب تاريخي گزارش شده است که عرب، در مواقع مصيبت، جامه خويش به رنگ سياه مي‌کرد. در عصر پيامبر (ص) پس از پايان جنگ بدر که 70 تن از مشرکان و قريش به دست مسلمانان بر خاک هلاکت افتادند، زن‌هاي مکه در سوگ کشتگان خويش جامه سياه پوشيدند.

پس شواهد تاريخي و ادبي نشان مي‌دهد، رنگ سياه از دير باز در ميان بسياري از ملل و اقوام نشان عزا و اندوه بوده است. اين امر به ايران يا دوران اسلام اختصاص ندارد و اعراب پيش از اسلام، ايرانيان و يونانيان باستان در عزا جامه سياه يا کبود مي‌پوشيدند.

5- هنگامي كه يزيد، اهل بيت رسول خدا را طلبيد و آنان را ميان ماندن در شام و برگشتن به مدينه مخيّر نمود، گفتند: «ما بيش از هر چيز دوست داريم كه براي امام مظلوم مجلس ماتم و عزا برپا كنيم وگريه و زاري كنيم.

7- سليمان بن راشد از پدرش نقل مي‌كند كه امام سجاد(ع) را ديدم که جبه‌اي جلو باز و سياه رنگ و طيلساني کبود رنگ پوشيده بود.

9- سيف بن عميره، صحابي بزرگ امام كاظم(ع) در سوگنامه خود مي‌گويد: 

والبس ثياب الحزن يوم مصابه ما بين اسود حالك او اخضر

اينك رواياتي كه حاكي از قول يا عمل معصوم مي‌باشد: 

1- اصبغ بن نباته گويد: بعد از شهادت مولاي متقيان اميرالمؤمنان(ع) وارد مسجد كوفه شدم، ديدم كه حضرت حسن و حسين(ع) جامه سياه به تن كرده بودند. 

6- امام حسن عسگري(ع) در اوصاف روز نهم ربيع فرمودند: