آيا دوست داشتن، عاملي تعيين كننده در تحليل مغز است؟
اگر كسي را دوست داشته باشيد، مغز شما به شكل ديگري اعمال او را تحليل ميكند. پژوهشگران دانشگاه كاليفرنياي جنوبي اين پديده را "فرايند متفاوت" نامگذاري كردهاند. مثلاً با مشاهده راه رفتن كسي كه از او متنفر هستيد، مغز شما سرعت حركت او را كمتر از ميزان واقعي تخمين ميزند. اين پژوهش دلالتي بر اين دارد كه درك ما از رفتار ديگران بستگي به عوامل اجتماعي داشته و تنها ظاهر ديگران در اين زمينه موثر نيست. بر اساس مطالعات قبلي، شباهت ظاهري و هم نژادي در نحوه درك و تحليل ديگران موثر است. اما اين پژوهش، دوست داشتن/ متنفر بودن را هم به عنوان يك عامل معرفي كرده است. علت اين پديده اين است كه قسمتي از مغز در قشر پيش حركتي (the right ventral premotor cortex) در اثر تنفر، منفعل ميشود. اين قسمت مربوط به نورونهاي آيينهاي است كه با ديدن حركت ديگران تحريك ميشود، به گونهاي كه خود شخص در حال انجام آن حركت است.
نشان از بینشان
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!