سلام  

امام کاظم علیه ‏السلام در بیست سالگی به امامت رسیدند، مدّت امامتشان سی و پنج سال بود و در زمان حیات ایشان چهار خلیفه عباسی به نام‏های منصور دوانقی، مهدی عباسی، هادی عباسی و هارون الرشید به حکومت رسیدند. امام در زمان هارون ‏الرشید و در زندان سندی بن شاهک، به دستور هارون‏ الرشید به شهادت رسیدند.
امام موسی کاظم علیه ‏السلام با بیانی الهام گرفته از وحی الهی، در سفارش به مناجات و عبادت خداوند می‌‏فرمایند: «بکوشید که اوقات خود را به چهار بخش تقسیم کنید: بخشی را برای مناجات با خدا، بخشی را برای امور زندگی، و ساعتی را برای معاشرت با دوستان و افراد مطمئن ـکسانی که عیب‏های شما را به شما بشناسانند و در نبود شما، دوستدار شما باشندـ و بخشی را هم برای تفریحات و لذت‏های حلال خالی کنید که به وسیله این تفریحات حلال است که می‏توانید سه برنامه قبلی را درست انجام دهید.»
سجایای اخلاقی امام موسی کاظم علیه ‏السلام چنان آشکار بود که شیعه و سنی به آن اعتراف می‏‌کنند؛ از آن جمله یکی از بزرگان اهل تسنّن می‏‌گوید: او پیشوایی بزرگ‏قدر و جلال، شأن و مرتبه‏‌اش از همه بالاتر بود، در عبادت مشهور و از اطاعت خدا نگاهبانی و مراقبت می‌‏کرد کرامت وجودی داشت، شب‏ها را به سجده و نماز می‏‌گذراند و روزها را با صدقه دادن و روزه گرفتن سپری می‏‌کرد، هر گاه به او بدی می‌‏کردند نیکویی می‏‌کرد، به دلیل کثرت عبادتش عبد صالح نامیده شد و در عراق به باب الحوائج معروف شد؛ زیرا هر کس به ایشان متوسّل می‌‏شد، به حاجت خود می‌‏رسید.