حقیقت رمضان اسمی از اسماءالله است. یک تجلی از تجلیات الهی است. این اسم چیزی است که خداوند تبارک و تعالی، خلق و عباد مخلصین خود را به آن دعوت کرده است. اسمی است که خداوند اولیائش را به آن مهمان کرده است. خدا همیشه این اسم را دارد و آن همیشه باقی است. منتها وقت آن که می‌رسد، عده‌ای را به مهمانی دعوت می‌کنند که شما بیایید. عده‌ای هم آنجا می‌مانند، یک عده‌ای در رمضان ماندند. یک سال از عمرشان رمضان شد و دیگر تا آخر برایشان رمضان ماند.

عده‌ای هستند که وقتی برای ضیافت می‌آیند، دیگر بیرون نمی‌روند و سال‌ها در رمضان می‌مانند. نه در ماه رمضان که ماه رمضان می‌آید و می‌رود. مولا فرمودند: خود رمضان حقیقتی در عالم ملک است که در این ماه جلوه می‌کند. این حقیقت رفتنی و آمدنی نیست. یک حقیقت ثابت است. شما را به دیدن این می‌آورند و بعد بیرون می‌کنند. او نمی‌رود، اگر شما می‌توانید بیرون نروید. حالا که به ضیافت آمدید، نروید و بمانید.

برگرفته از کتاب "سری از عشق"

مرحوم سید علی نجفی

  اشاره