لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم است، بدين جهت كه درياى دانش را شكافت و اسرار علوم را آشكار ساخت.
كنيه امام باقر(ع) ابوجعفر بود.
مادرش فاطمه دختر امام حسن مجتبى (ع) است. بنابراين نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اكبر حضرت امام حسن (ع) و از سوى پدر به امام حسين (ع) مي‌رسيد.
امام محمد باقر (ع) و پس از وى امام جعفر صادق (ع) از موقعيت مساعد روزگار سياسى براى نشر تعليمات اصيل اسلامى و معارف حقه بهره جستند و دانشگاه تشيع و علوم اسلامى را پايه‌ريزى نمودند.

امام باقر (ع) در صدقات و بخشش و آداب اسلامى مانند دستگيرى از نيازمندان و تشييع جنازه مؤمنين وعيادت از بيماران و رعايت ادب و آداب و سنن دينى، كمال مواظبت را داشت.

اِنَّ لِکُلِّ شَیءٍ قُفلاً وَ قُفلُ الایمانِ الرِّفقُ

هر چیزی قفلی دارد و قفل ایمان مدارا کردن و نرمی است.


دوازده ماه تابان