شه کبریا منشا تویی که امیر عز و مجللی
شــه کبــریا مَنِشــــا تـــــویی که امــیر عــــزّ و مجلــلّـی
به تــو زیـبد عـرش جـلال حق که به تاج قــدس مـکلــلّی
چـو بخواست حق زکمال خود نظری بـــه سـوی مثال خود
بـگرفــت پیــش جـــــمال خود ز هـــویّت تــو ســینجلی
لــمعات نخــلهی موســـوی نفــــخات خلقــت عیـــسوی
ز فــروغ روی تـو پــــــرتوی ز هــوای کــوی تو شـمألی
تـویی ای امــیر جـهان گشا کـه ز بــدو خــلـقت مــاسوی
به سریر رفــعت کــبریا ننشـسـته چـــون تــــو مجــللّی
تویـــی آن مثــــال بــدیع حـق کـه ز بعـد ذات منیـع حق
نکشـیده کلـک صنیع حـق به کــمال شخــص تو هیکـــلی
به دلیـل آیـهی إنّـــما و بــه نــصّ ســــورهی هـل أتــــی
به صــــریح لــو کُشـــف الغــطا و خطــاب ســرّ سیـنجلی
به نــبی ظهـیر و مــــعـین تویـی و امیـر مُلـک یقیـن توی
و مُجــــیر روح الامـین تـویی و بــه کائـنات تـــویی ولــی
به حـــجاب قــــدس حریم حـق تویی آن نهفته ندیم حق
که هنـوز صـــنع قــدیم حـق نـنموده کــــنز نــهان جـلـی
«لَـــمعاتُ وجـهک اَشـرقَت و شُــعاع طــلــعَتِک اعــــتَلی
ز چـه رو أَلــستُ بــربّکم نــزنی بـــزن کـــه بــلی بــلی»
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!