سلام  

 نهمين روز فروردين ماه 1287 ه.ش سپيده حيات طفلى پاك‌طينت در خانواده‌اى مذهبى سر زد. نسب نياكان ارجمند وى به امام سجاد (ع) مى‌رسد و اجداد و پدران والامقام او هر يك بسان گوهر تابناكى در دوران ظلمت درخشش خاصى داشته‌اند. برخى از آنان عهده‌دار توليت حرم فاطمه معصومه (س) بودند و تنى چند از خادمان مخلص بارگاه آن بانوى بلند اختر محسوب مى‌شدند.
اوان كودكى سيد رضا همراه با نشانه‌هايى چون حافظه فوق‌العاده، استعداد بسيار و درك جهان اطراف بود به طورى كه خود درباره آن دوران اينچنين مى‌فرمايد:
يك ساله كه بودم افراد پاك‌طينت و نيكو‌سرشت را دوست داشتم و علاقه‌اى قلبى به آنان پيدا مى‌كردم. خير و شر را مى‌فهميدم و بين انسان‌هاى خير و نيكوكار و افراد شرور و طغيانگر فرق مى‌گذاشتم.سيد رضا چون به دو سالگى رسيد به مكتب خانه پاى گذاشت. حمد و سوره، اذان و اقامه و سپس قرائت قرآن را ياد گرفت و آنگاه خواندن و نوشتن را آغاز كرد.
در شش سالگى دوره مكتب تمام شد و براى آموختن درس‌هاى ديگر به مكتب ديگرى رفت تا در اين محل نصاب الصبيان - كه معانى لغات را به صورت شعر بيان مى‌كند - و ديگر كتاب‌ها را بياموزد.
اين خورشيد فروزان علم و عمل، پس از طي دوران نقاهت نسبتاً طولاني در سرزمين مقدس قم غروب کرد و دل‌های شيفتگان معرفت را داغدار نمود. رحلت آن بزرگوار ، شام جمعه 1376/4/24 رخ داد.

می‌فرمود: «از عواملی که باورهای اعتقادی انسان را سست می‌کند و مانع پیشرفت انسان می‌شود، شهرت‌های بیجا و بی‌فایده است.» بر اساس اين اعتقاد، ايشان از قبول مصاحبه‌هاى تلويزيونى، معروفيت درباره مرجعيت، خريد منزل نزديك حرم براى شناخته شدن بيشتر يا تهيه مهر و داير كردن دفتر مراجعات براى مرجعيت، سرباز زده و قبول نكرد. گاهى كه با اصرار برخى ارادتمندان روبرو می‌شد، مى‌فرمود:
«بالاتر از اين‌ها فكر كنيد. گيرم نام بنده بر سر زبان‌ها افتاد، وقتى پيش خدا دستم خالى است، آن شهرت براى من چه سودى دارد؟»

چند توصیه‌ از ایشان:
 كارها انجام مى‌شود و روزگار مى‌گذرد اما آنچه براى ما مى‌ماند نيات ماست. انسان در گرو نيات خويش است. مواظب باشيم نيت كار خلاف، حرف خلاف و انديشه خلاف نداشته باشيم.
نماز برای این است که شما را پرواز دهد.... تو باید از این پروازی که انبیاء و اولیا و صلحا دارند، سهمی داشته باشی؛ گمان نکن که آن پرواز، اختصاص به آن‌ها دارد!
حقیقت بندگی، اخلاص است؛ یعنی اگر همه چیز و همه کار را برای خدا انجام دادید و بقیه را پوچ بدانید، این اخلاص و بندگی است.عارف وارسته، حضرت آیت اللّه بهاءالدینی، به جویندگان کوی دوست، جمله کوتاهی سفارش می‌کردند که عصاره و چکیده تمام اذکار است؛ «با خدا باش!»، و آن‌گاه که ذکری از او می‌خواستند، می‌فرمود: «با خدا باش!» و اگر با اصرار جوینده و پرسشگر مواجه می‌شدند، آیه 69 سوره عنکبوت را تلاوت می‌کردند که «آن کس که در محدوده بندگی ما بکوشد، راه ارتقا و صعود را به او بنمایانیم».

وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّـهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ

افلاکیان خاک نشین