ما شیفتۀ روی تو از روز الستیم
ما شیـــفتـــــۀ روی تـــــو از روز الستیـــــم
آشفته چو مــــویت ز ازل بـوده و هستیــم
پیش شه حُســـــن تو و بر خاک ره عشـــق
سر در کف خود هشته ستادیم و نشستیم
هر رشتـــــه که جز رشتــــۀ مهر تو بریدیم
هر عهـــد که جز عهـــد وفای تو شکستیم
در کوی ملامــــــت هدف تیر چو بســـــمل
در بحر فنــــا ماهـی افتاده به شستیـــــم
از حلقــــۀ زلفـــــت نتوانیــــــم رهیــــــدن
گر در ره عشـــق تو ز هــر دام بجستیـــم
در عرصۀ تجریـــــد سپهــریم چو خاکیــــم
در نشئــــۀ توحیــــــد بلندیم چو پستیــــم
"داور" نزند هـــــر که می از جــــام محبت
ما جرعه از این جام کشیدیم که مستیـم
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!