سلام  

عید قربان است، بندگان الهی، پای جلسه امتحان نشسته‌اند تا حساب اعمال خویش را بپردازند. عید ایمان است، گلّه نفس‌های اماره را به حیاط خانه می‌آورند تا قربانی کنند به پای عشق. زبان‌ها در گرو یاد خداست و دل‌ها در گرو ریسمان محبت.

آیت الله جوادی آملی: حکمت انجام قربانی، تقرب و تعالی قربانی‏‌کننده و تقوای او به سوی خداست: " لن ینالَ الله لحومُها ولا دماوُها ولکن یناله التقوی منکم"
بنابراین، آنچه به خدا می‏رسد، باطن و روح عمل است. قربانی نیز حقیقتی دارد به نام تقوا، و قداست و تعالی قربانی از آنِ تقواست نه از آنِ گوشت و خون: "یناله التّقوی منکم"؛ چنانکه هیچ‏یک از مناسک دیگر حج نیز به خدا نمی‏رسند، مگر روح آن‌ها که همان سرّ حج است.
هر عملی که به قصد قربت انجام گیرد قربانی است؛ چنانکه در حدیث است که زکات و نماز قربانی مسلمانان است: «إنّ الزکاة جعلت مع الصلاة قرباناً لأهل الإسلام»
سرّ قربانی، طبق بیان نورانی امام سجّاد(علیه السلام) این است که‏حج‏گزار و قربانی‏‌کننده با تمسک به حقیقت ورع، گلوی دیو طمع را بریده، او را بکُشد.
سالار شهیدان امام حسین(سلام‏الله‏علیه) از همان آغاز حرکت خود از مدینه به مکّه در سال ۶۰ هجری، قصد عمره مفرده داشت و اصلاً قصد حج تمتع نکرد. به‏هر تقدیر، آن حضرت اگرچه به منا نرفت، لیکن قربانی‌های گرانقدری داد و نیز وجود مبارک خویش را فدا کرد تا مکه و منا بماند. از این‏رو امام سجّاد(سلام‏الله‏علیه) در شام خود را فرزند مکه و منا معرفی فرمود: «أنا ابْن مکّة ومنی، أنا ابن المروة والصفا»