سلام  

المحاسن ـ به نقل از ابو البلاد ـ: امام باقر و امام صادق (عليهمالسلام) در مسجد نشسته بودند كه مردى گذشت. يكى از همنشينان ايشان گفت: به خدا سوگند، من اين مرد را دوست می‌دارم . امام باقر (عليه‌السلام) فرمود: «هان! باخبرش كن، كه [اين كار،] دوستى را پايدارتر می‌‏كند و براى انس گرفتن، بهتر است».

المحاسن ـ به نقل از مجاهد: مردى از ياران پيامبر (صلى‏ الله‏ عليه‏ و ‏آله) را ديد و از پشت، شانه‌‏ام را گرفت و گفت: هان! من تو را دوست دارم. پاسخ داد[م]: آن كه مرا براى او دوست می‌‏دارى، دوستت بدارد! آن مرد گفت: اگر نبود كه پيامبر خدا فرمود: «هرگاه كسى، كسى را دوست داشت، باخبرش كند كه دوستش می‌‏دارد»، تو را [از محبّتم] باخبر نمی‌‏كردم.

رسول خدا (صلى ‏الله‏ عليه ‏و ‏آله):

هركه در دلش نسبت به برادرش محبّتى داشته ‏باشد و او را از آن باخبر نكند، به او خيانت كرده است.

امام على (عليه‌‏السلام):

آغاز مروّت، گشاده‌رويى و نهايتش اظهار دوستى با مردم است.

امام على عليه‌‏السلام ـدر وصيّت خويش به پسرش محمّد بن حنفيه-:

خود را به اظهار دوستى با مردم پايبند كن؛ جان خود را بر دشواری‌‏هاى مردم، صبورى ده؛ جان و مالت را بر دوستت، عطا و حضورت را بر آشنايانت، گشاده‏‌رويى و دوستی‌‏ات را بر عموم مردم، و عدالت و انصافت را بر دشمنت، نثار كن، و دين و آبروى خود را از هر كس دريغ دار، كه اين كار، براى دين و دنيايت ايمنی‌‏بخش‏‌تر است.

امام صادق عليه‌‏السلام:

هرگاه كسى را دوست داشتى، از آن [محبّت] باخبرش ساز، كه اين كار، دوستى ميان شما را پايدار تر می‌‏كند.