مولانا امام جعفر صادق علیه السلام
وَ مُفَوِّضٌ فی ذلِکَ کُلِّه اِلَیکُم...
یا امام صادق! این همه دروغم رو، نه دروغ لسانی ها. دروغ هر اون چیزی رو که با واقعیت سازگاری نداشته باشه میگن. دروغ علمی ،دروغ فکری.
هر چیزی که نمیدونم اما فکر میکنم میدونم، این رو واگذار کردم به شما ای مظهر صدق الهی. . زیر پای شما گذاشتم

امام صادق عليه السلام:
وَقَد سُئِلَ عَن مَكارِمِ الخلاقِ: اَلعفوُ عَمَّن ظَلَمَكَ وَصِلَةُ مَن قَطَعَكَ وَإعطاءُ مَن حَرَمَكَ وَقَولُ الحَقِّ وَلَو عَلى نَفسِكَ؛
درباره مكارم الاخلاق سئوال شد، فرمودند: گذشت از كسى كه به تو ظلم كرده، رابطه با كسى كه با تو قطع رابطه كرده، عطا به آنكس كه از تو دريغ داشته است و گفتن حق اگر چه بر ضد خودت باشد.
نهج الفصاحه، ح 781
فى قول الله عزوجل: «واستعينوا بالصبر و الصلوة» قال: الصبر الصوم؛
خداوند عزو جل كه فرموده است: از صبر و نماز كمك بگيريد، صبر، روزه است.
وسائل الشيعه، ج 7 ص 298، ح 3

شخصى خدمت امام جعفر صادق عليه السلام شرفياب شد و به حضور حضرتش عرضه داشت: ياابن رسول اللّه! پسرعمويت به شما ناسزا گفته است و نسبت به شما بدگوئى مىكند.
پس از آن كه آن شخص سخنچين حرفش تمام شد، حضرت به كنيز خود فرمود تا اندكى آب، براى وضو بياورد؛ و چون وضو گرفت و شروع به خواندن نماز نمود، آن مرد گمان كرد كه حتماً حضرت صادق عليه السلام براى پسرعمويش نفرين خواهد كرد؛ ولى برخلاف تصوّر او، هنگامى كه امام عليه السلام دو ركعت نماز خواند، دست به دعا برداشت و براى پسرعموى خود چنين دعا نمود:
اى پروردگار من! اين حقّ من است و من او را بخشيدم؛ و تو جود و كرمت از من بيشتر مىباشد، او را ببخش و به واسطه اين عملش مجازاتش مگردان، با شنيدن اين دعا تعجّب آن مرد سخنچين برانگيخته شد؛ و با شرمندگى از جاى خود برخاست و رفت
دوازده ماه تابان
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!