سلام  

اللهمّ اجْعَل سَعْیی فیهِ مَشْکوراً وذَنْبی فیهِ مَغْفوراً وعَملی فیهِ مَقْبولاً وعَیْبی فیهِ مَسْتوراً یا أسْمَعِ السّامعین
خدایا! کوشش مرا در این ماه مشکور و گناهم را مغفور و عملم را مقبول و عیبم را مستور بدار، ای شنونده‌ترین شنوندگان

ما عیوب بسیاری داریم از قبیل: ضعف ‌نفس، گناهان، عدم توکل بر خدا، ندیدن ریشه کار و دل‌های کوچکمان است که با غم یا شادی کوچکی پر و لبریز می‌شود و از همه عیوب بالاتر، عیب فقر است. فقیریم! فقیری که سر تا پای وجودش فقر است. فقر همه وجود ما را گرفته است ولی خدا به فضلش این عیب را جبران و مستور می‌کند. ستر حقیقی خدا این است که خداوند تبارک و تعالی دائماً عیوب، نقص‌ها و کسری‌های ما را پر می‌کند. اگر خدا سترش را بردارد، همه مفتضح می‌شویم. انبیاء این موضوع را بیشتر می‌فهمیدند، نیاز خود را به ستر خدا بیشتر می‌دیدند لذا وقتی مناجات می‌کردند مثل عبد‌گناهکار، مجرم‌جنایتکار حرف می‌زدند.
حضرت آیت‌الله آملی تشبیه خیلی زیبایی دارند، فرمودند: وقتی می‌خواهید دیدن کسی بروید بالاخره رسم است که هدیه‌ای ببرید اما به درگاه خدا چه هدیه‌ای ببرید که آن‌جا نباشد؟ چون هدیه باید چیزی باشد که آن شخص نداشته باشد، تحفه باشد. اما شما هر هدیه‌ای به درگاه خدا ببرید آن‌جا هست چون او مبدأ وجود است ولی چیزی وجود دارد که آن‌جا نیست و آن فقر است لذا با ذلت و فقر به درگاه خدا بروید. شما عیوب خود را معترف باشید ولی از خدا بخواهید آن را بپوشاند. پوشیدنش این‌گونه است که خدایا! نیازهای ما را برطرف کن، خدایا! نقص‌های ما را برطرف کن.
 

بر گرفته شده از کتاب سّری از عشق

(شرح عرفانی ادعیه ماه مبارک رمضان)

عارف توحیدی سید علی نجفی      

جدیدترین کتاب انتشارات شمس‌الشموس

 مناسبت‌ها