سلام  

اللهمّ اجْعَلْنی فیهِ محبّاً لأوْلیائِكَ و مُعادیاً لأعْدائِكَ مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبیائِكَ یا عاصِمَ قُلوبِ النّبییّن.
خدایا در این روز، مرا محب اولیا و دشمن اعداء خود قرار بده، در حالی که پیرو رسم و سنت خاتم‌الانبیاء هستم، ای نگاه دارندۀ قلوب نبیین.

مؤمن باید "محبّاً لأوْلیاء و مُعادیاً لأعْداء" باشد. خداوند تبارک و تعالی آدم بی‌غیرت را دوست ندارد. این غیرت است و غیرت، حالتی برخاسته از نور توحید است که انسان از اعدا بدش می‌آید و اولیا را دوست دارد. این تولی و تبری، عمل قلب است که برای خداست؛ خدا این عمل را می‌پذیرد.
اگر کسی محبت داشته‌ باشد و از روی محبت کار‌کند، جزء مقربین است. کسانی که جاذبۀ عملشان محبت است هدایت می‌شوند و محبت است که عاقبت، سالک را از خود خلاص می‌کند. گاهی حتی در محبت مجازی خلاص می‌کند، چه برسد به محبت حقیقی! محبت محبوب از جهتی نور است چون روشنی دل است و از جهتی نار است چون اغیار را در دل می‌سوزاند.
وقتی محبت آمد، اولین اثر آن، درک لذت عبادت و ذکر محبوب است؛ نماز که می‌خواند، خسته نمی‌شود و سجده را طول می‌دهد و لذت می‌برد. شور و عشق وقتی غالب شد، عاشق خودش را فراموش می‌کند و در خود و همه‌جا معشوق را می‌بیند.