سلام  

به حضرت گفت: تو که با علم به اسماءِ پروردگار مرده­ ها را زنده می ­کنی، به من هم بیاموز تا بتوانم کارِ خیری انجام دهم و این استخوان‌ها را زنده کنم:

حضرت در جوابِ او فرمود: خاموش باش که تو با این گفتار و رفتارت لایقِ دمِ مسیحایی نیستی؛ باید نَفَست از باران پاک­تر باشد و علم و درکت از فرشته بیشتر. باید عمری تلاش کنی تا پاک شوی، تا محرم و امینِ خدا شوی. گیرم که عصای موسی (ع) را هم به تو دادند، دستِ تو که دستِ موسی (ع) نمی‌شود!

مردِ نادان جواب داد: خُب حالا که من لایقِ این کار نیستم، پس خودت این مرده را زنده کن:

عیسی (علیه‌السلام) از گفته­ مرد تعجّب کرد و با خداوند مشغولِ صحبت شد:

خدایا! این مرد چگونه به فکرِ خودش نیست؟! نمی‌بیند که جانِ خودش مرده است که غصّه­ مرده­ دیگری را  می­خورد؟! فکر می­کند فقط استخوان و جسم است که می‌میرد؟ خبر از مرگِ روح و جان در جسمِ زنده ندارد؟

خداوند در جوابِ عیسی (ع) فرمود: کسی که شقی و بدبخت باشد به دنبالِ شقاوت هم می­رود. کارهایی انجام می­دهد که او را به جهنم نزدیک­تر می­کند. آن آتش، محصولِ کاشته­ های خودش در این دنیا است. توقع نداشته باش که از بذرِ خار، گُل برویَد!

بر خلافِ انسانِ پاکیزه و متقی، که بدی را به ­واسطه­ خوبی‌اش تبدیل به نیکی می­‌کند، هر چیزی که به انسانِ شقاوتمند برسد، از سیاهیِ او، سیاه و زشت می­‌شود.  

معنی لغات دشوار:

نام سنی: نام اعظم حق تعالی

بیگار: کار بدون مزد

 شقی: تیره بخت

پی­ نوشت: یادداشت­های آخرِ متن، برگرفته از جلدِ دومِ از شرحِ مثنویِ مولوی، تالیفِ

رینولد نیکلسون، صفحاتِ 610-612، ترجمه حسنِ لاهوتی