جانا به نگاهی ز جهان بیخبرم کن
شب قدر شب رحمته...شب امید، شب مغفرت. شبیه که رسول الله فرمودند اگر به اندازه ستارههای آسمان، ریگهای زمین و قطرههای دریا گناه داشته باشی آمرزیده میشی. بالاترین گناه اینه که گناه خودت رو بزرگتر از کرم خدا و رحمتش ببینی.
توی این شبها کاسه گداییت رو ببر در خونه امیرالمومنین. بگو فقیر و خسته به درگاهت آمدم مولا... رحمی...که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز. با دستای خالی اومدم. همه حاجتهام رو آوردم در خونه شما. یا ذالکرم شما کسی هستید که نگین پادشاهیتون رو به گدا میبخشید. من رو دست خالی بر نگردونید. یاعلی به یک نگاه شما، به گوشه چشمی زندگی من کن فیکون میشه.
بذار حاجتت همین زیر و رو شدنت باشه... وقتی زیر و رو بشی، تاریکیها در تو تبدیل به نور و روشنایی میشه. دیگه چه دعا بکنی چه دعا نکنی خودت میشی دعای عملی برای امام زمان. تو آسمونها ثبت میشه که از ناحیه این برای ظهور نگرانی وجود نداره. آخه این نگرانیها باید برطرف بشه. عالم باید آمادگی داشته باشه تا حضرت ظهور کنند.
امام زمان در عالمی که پر از سیاهیه ظهور نمیکنند. هر تأخیری در آدم شدن من و شما بالمآل و بالنتیجه تأخیر در ظهور رو پیش میاره. اگه میخوایم شب قدرمون دعامون اول برای امام زمان باشه که باید باشه یه کم حقیقیترش کنیم. خودمون دعا برای امام زمان(عج) باشیم نه زبونمون.
اشاره (۲۴)
وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!