منزل لیلی
مــا و دل ســـودازده ســـرمـسـت الــسـتــیم
بـرگـشته ز مـیخـانــه دو آشـفــتـه مــسـتـیم
بـا افـــسـر سـلـطــانـــی کــــونــیـن بـلــنـدیـم
بـا خــاک در خــاکنـشــیـنــان تــــو هـــسـتـیم
مـوهـوم بـود هـستـی مــا، ســرّ تـــو مــوجـود
الـمـنــةلـلـّه کــــه از ایــن واهـمـــه رســتـیـم
بـا عـشـق تـو دیـوانــه و بـا جــام تـو سـرمست
چون نیست شدیم از همه با عشق تو هستیم
پـــیــونــد مـــهــمّــات ز کـــــونــیــن بـــریـــدیـم
بـا رشــتـه پـیــمـان ســـر زلــف تـــو بـســتـیـم
مـا بـــاز قــوی مــــنـزلــت ســاعــد جـــــانــیـم
از بــام جــهــان بــا پـــر افـــراشــتـه جــسـتـیم
زاهد تــو بـرو مـسـجـدی و صـومــعـهای بــاش
مــــا رنـــد خــــــرابــات رو بــــاده پــــرســتــیـم
شـاهـیـن وجــودیـم بــه حــبـس تـــن خـــاکــی
کـــز قــوت پـر ایــن قـفــس تـنــگ شکـستــیـم
صـحـــرای تـــو را آهـــــوی دربــــنــد گــــرفـتــار
دریـــای تــــو را مــاهــی افــتـاده بـه شسـتـیم
گــر زانـــکـه فـقــیـریــم، فــقــیـر در شــاهـــیـم
ور زانکـــه خــرابــیم از آن سـاغـــر و دسـتـیـم
ای ساقـی مـســتـان بــه صـفـــا رطــل دمــادم
مـــخـمـور بـمـگـــذار کــه مـا مـــست الــستـیم

وقتي حيات خلوت دلها، پرشده است از ازدحام "روزمرگي"، جا براي خدا هم تنگ ميشود! بايد جايي ميساختيم، شبيه خانۀ شيشهاي ماهيها، که گاهي دل تنگمان را مثل ماهي قرمز لغزاني از تنگ سينه بيرون آوريم و هجرت کنيم به آبي زلالش!