سلام  

حافظه وی بسیار شگفت‌آور بود و به مسائل جزئی فقه احاطه کامل داشت. در 1350 ه.ق. از تمام موقعیت‌هایی که می‌توانست در حوزه نجف کسب کند چشم پوشید، به درخواست جدش به تبریز بازگشت و به تدریس و تحقیق و اقامه جماعت پرداخت.

در خانه‌اش همواره به روی مراجعین باز بود و هر کس به حضورش می‌رسید بی‌بهره باز نمی‌گشت. در تمام مدت عمر مالک پول و خانه‌ای نشد. قرآن کریم را از حفظ بود و عشق عجیبی به آن داشت. در ماه رمضان 12 بار قرآن را ختم می‌کرد و روزهای پنج‌شنبه برای درگذشتگان و اساتید خود، هم دوره‌های تحصیل و علمای سلف، به نام هر یک مشغول تلاوت قرآن می‌شد.

تهجد شبانه برنامه همیشگی ایشان بود و روزهای جمعه از اول صبح مشغول استغاثه به حضرت حجت می‌شد. شب‌های نیمه شعبان بعد از نماز مغرب، غذای مختصری تناول می‌کرد و یا هیچ نمی‌خورد و پس از غسل شب نیمه شعبان دیگر کسی را نمی‌پذیرفت و تا صبح بر سجاده می‌نشست. از خود ایشان نقل است: " زمانی که در نجف بودم قصد کردم تا چهل شب چهارشنبه به مسجد سهله بروم تا شرف دیدار حضرت حجت (عج) نصیبم شود، روز چهلم که می‌خواستم بروم، چنان بیمار شدم که قادر به راه رفتن نبودم. حدود ساعت یازده قبل از ظهر آقای قاضی به دیدنم آمد، نشست و فرمود: "میرزا علی! با زور نمی‌شود امام زمان را ملاقات کرد، صفای قلب می‌خواهد!" و بعد بلند شد و رفت، حال آنکه کسی از قصد و نیت من آگاه نبود."

وی از تمام عمر شریف خویش در جهت مطالعه و نوشتن بهره می‌برد، حتی در آخرین روزهای زندگی و در بستر بیماری به حاشیه زدن بر غایة القصوی مرحوم سید محمد کاظم یزدی اشتغال داشت.

وی از تمام عمر شریف خویش در جهت مطالعه و نوشتن بهره می‌برد، حتی در آخرین روزهای زندگی و در بستر بیماری به حاشیه زدن بر غایة القصوی مرحوم سید محمد کاظم یزدی اشتغال داشت.